§174 Metoda trzech kroków
Sekcja 1.1.2 (b) określa procedurę, która musi być stosowana przy ustalaniu działań, które należy podjąć w celu zarządzania zidentyfikowanymi i ocenionymi ryzykami zgodnie z oceną ryzyka opisaną w Zasadzie ogólnej 1. Ta hierarchia działań wyjaśniona poniżej jest jednym z najważniejszych wymagań dyrektywy. Trzy kolejne kroki są uporządkowane według priorytetu i często nazywane są metodą trzech kroków.
Krok 1 = pierwsza priorytet – Wewnętrzne bezpieczne środki konstrukcyjne
Krok 2 = drugi priorytet – Techniczne środki ochronne
Krok 3 = trzeci priorytet – Informacje dla użytkowników
Ta priorytet musi być przestrzegany przy wyborze działań mających na celu zarządzanie określonym ryzykiem w celu spełnienia odpowiadających podstawowych wymagań zdrowotnych i bezpieczeństwa (EHSR). Dlatego producent musi wyczerpać wszystkie możliwości w zakresie wbudowanych bezpiecznych środków konstrukcyjnych, zanim zastosuje środki ochronne. Podobnie musi on wyczerpać wszystkie możliwości zastosowania środków ochronnych, zanim polega na ostrzeżeniach i instrukcjach dla operatorów. Stosowanie metody trzech kroków musi również uwzględniać rozwój technologiczny – zob. §161: uwagi do Ogólnej zasady 3.
Krok 1 = pierwszeństwo
Pierwszeństwo mają wewnętrzne bezpieczne środki budowlane, ponieważ są one bardziej efektywne niż środki ochronne lub ostrzeżenia. Oto kilka przykładów takich działań:
Eliminacja źródła ryzyka całkowicie, np. przez zastąpienie łatwopalnego płynu hydraulicznego rodzajem niełatwopalnym, lub przez usunięcie ryzyka upadku poprzez umieszczenie punktów serwisowych łatwo dostępnych na poziomie gruntu zamiast na wysokości – zob. §178: uwagi do rozdziału 1.1.3.
Budowa systemów sterowania i elementów wykonawczych w taki sposób, aby zapewniona była bezpieczna funkcjonalność – zob. §184–185: uwagi do rozdziału 1.2, oraz §297–298: uwagi do rozdziału 3.3.
Zabezpieczenie wewnętrznej stabilności maszyny przez jej kształt i rozkład masy – zob. §206: uwagi do rozdziału 1.3.1.
Zapewnienie, że dostępne części maszyny nie mają ostrych krawędzi ani szorstkich powierzchni – zob. §209: uwagi do rozdziału 1.3.4.
Wystarczająca odległość między ruchomymi a stałymi częściami, aby uniknąć ryzyka przycięcia – zob. §212: uwagi do rozdziału 1.3.7.
Umiejscowienie operatora tak, aby miał on swobodny widok wokół stref ryzyka.
Unikanie powierzchni o ekstremalnych temperaturach, które są dostępne – zob. §226: uwagi do rozdziału 1.5.5.
Redukcja hałasu, drgań, promieniowania lub substancji niebezpiecznych u źródła – zob. §229 (hałas), §231 (drgania), §232 (promieniowanie), §235 (substancje niebezpieczne).
Redukcja prędkości i mocy ruchomych części lub samego ruchu maszyny, kiedy to możliwe.
Umiejscowienie niebezpiecznych części w niedostępnych obszarach – zob. §212.
Umiejscowienie punktów regulacji i konserwacji poza strefami ryzyka – zob. §239: uwagi do rozdziału 1.6.1 w załączniku I.
Krok 2 = drugi priorytet
Jeśli nie jest możliwe wyeliminowanie ryzyk lub wystarczające ich zmniejszenie poprzez wbudowane bezpieczne środki konstrukcyjne, innym priorytetem są środki ochrony technicznej, aby zapobiec narażeniu osób na ryzyko. Przykłady to:
Ochrona: stałe osłony, blokujące ruchome osłony z zamknięciem tam, gdzie to konieczne, lub regulowane osłony ograniczające dostęp – zob. §218–220.
Urządzenia ochronne – zob. §221.
Izolacja części pod napięciem – zob. §222.
Obudowa źródeł hałasu – zob. §229.
Tłumienie drgań – zob. §231.
Obudowa lub ewakuacja niebezpiecznych substancji – zob. §235.
Wyposażenie do kompensacji braku bezpośredniego widoku – zob. §294.
Struktury ochronne przed przewróceniem, toczeniem się lub spadającymi przedmiotami – zob. §315–316.
Urządzenia stabilizujące – zob. §335: komentarze do sekcji 4.1.2.1.
Krok 3 = trzecie priorytet
Ostatecznie, dla pozostałych ryzyk, które nie mogą być wystarczająco zredukowane za pomocą wbudowanych bezpiecznych działań konstrukcyjnych lub środków ochrony technicznej, należy dostarczyć informacje osobom narażonym w formie ostrzeżeń, znaków i informacji na maszynie oraz użytkownikom za pomocą instrukcji, aby konieczne środki ostrożności mogły być podjęte. Przykłady to:
Informacje lub ostrzeżenia na maszynie w formie symboli lub piktogramów – zobacz §245.
Sygnały dźwiękowe lub świetlne – zobacz §248.
Podanie wagi maszyny lub części, które wymagają sprzętu do podnoszenia w trakcie cyklu życia – zobacz §253.
Ostrzeżenia przed używaniem przez niektóre osoby, np. młode osoby poniżej pewnego wieku – zobacz §263.
Informacje o bezpiecznym montażu i instalacji – zobacz §264.
Określenie potrzeby dostarczenia użytkownikom niezbędnych informacji i szkoleń – zobacz §266.
Informacje o dodatkowych środkach ochronnych w miejscu pracy – zobacz §267.
Określenie potrzeby zapewnienia odpowiedniego osobistego sprzętu ochronnego operatorom i zapewnienia jego używania – zobacz §267.
Zapewnienie ostrzeżeń i instrukcji uważane jest za integralną część konstrukcji i produkcji maszyny. To, że jest to trzeci krok w kolejności priorytetów zgodnie z punktem 1.1.2 (b), oznacza jednak, że ostrzeżenia i instrukcje nie mogą zastąpić wbudowanych bezpiecznych działań konstrukcyjnych lub środków technicznych zabezpieczających, gdy takie są możliwe, z uwzględnieniem postępu technicznego.
